เรามักเผลอเดินทางไปไกล ทั้งที่ร่างกายยังอยู่ตรงนี้ แต่ใจกลับล่องลอยไปข้างหน้า กังวลกับสิ่งที่ยังมาไม่ถึง หรือหวนคิดถึงสิ่งที่แก้ไขไม่ได้แล้ว สุดท้าย… เราก็ลืมว่า “ตอนนี้” คือช่วงเดียวที่เรามีจริง ๆ
อยู่กับปัจจุบัน
เรามักเผลอเดินทางไปไกล
ทั้งที่ร่างกายยังอยู่ตรงนี้ แต่ใจกลับล่องลอยไปข้างหน้า
กังวลกับสิ่งที่ยังมาไม่ถึง หรือหวนคิดถึงสิ่งที่แก้ไขไม่ได้แล้ว
สุดท้าย… เราก็ลืมว่า “ตอนนี้” คือช่วงเดียวที่เรามีจริง ๆ
ชีวิตไม่ได้ซับซ้อนเท่าความคิดของเรา
ความทุกข์ส่วนใหญ่ไม่ได้มาจากเหตุการณ์
แต่มาจาก “เรื่องราว” ที่เราสร้างขึ้นในหัว
เมื่อใจเริ่มเงียบ เราจะเห็นว่า ทุกสิ่งก็แค่ “เป็น”
ไม่ต้องตีความ ไม่ต้องตัดสิน
ลองอยู่กับสิ่งเล็ก ๆ รอบตัว
ฟังเสียงลมพัด ใบไม้ไหว เสียงนกร้อง
รู้สึกถึงเท้าที่สัมผัสพื้นในทุกย่างก้าว
สิ่งเหล่านี้อาจดูธรรมดา
แต่ในความธรรมดานั้น แฝงความมหัศจรรย์ของชีวิต
ปัจจุบันไม่ได้เรียกร้องอะไรจากเรา
มันเพียงชวนให้เรา “อยู่”
อยู่โดยไม่ต้องเร่งรีบ
อยู่โดยไม่ต้องกลัวว่าจะไม่พอ
เพราะเมื่อเราอยู่กับตอนนี้อย่างเต็มที่
อดีตก็จะกลายเป็นครู
อนาคตก็จะกลายเป็นเพื่อน
และหัวใจ… ก็จะกลับมาพบกับความสงบที่แท้จริงอีกครั้ง
ความคิดเห็นทั้งหมด
You must be logged in to comment.
No comments yet.



0 Comments